نباشد پس دست مبارك خود را گشادند و فرمودند ، هرگاه كسى « 1 » گرسنه شود يك روى دست كرنج يا آرد وى را كفايت است هركه چنين كرد بياسود و مىفرمودند اگر كسى در بيابانى افتد مثلا كه در آن نه آب بود ، نه آبادانى و از هيچ ممر اميد طعام نباشد ، وى را براى « 2 » طعام هيچ « 3 » دغدغه نشود و در باطن وى نيز « 4 » هيچ تضرع نبود مىتوان - گفت كه اين مرد را قناعت به حقيقت حاصل شده است . رشحه : « 5 » در خبر : التكبر مع المتكبر صدقه ، مىفرمودند كه تكبر دو نوع است ، مذموم « 6 » و محمود ، تكبر مذموم تعظم « 7 » است بر خلق خداى « 8 » و به چشم حقارت در ايشان نگريستن و خود را از ايشان زياده و « 9 » به ديدن ، و تكبر محمود ، عدم التفات است « 10 » بما دون حق سبحانه و تعظيم بر غير حق سبحانه به آن معنى كه هرچه غير حق است در نظر وى حقير و بىمقدار شود و علاقه التفات وى از آن منقطع گردد و اين تكبر اصل است و موصل به مرتبه فنا . رشحه : مىفرمودند كه در حديث وارد شده كه شيبتنى « 11 » سوره هود بنا بر آنست كه در سوره هود امر به استقامت واقع است كما قال سبحانه ، فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ ، و استقامت امريست به‌غايت صعب زيرا كه استقامت استقرار است در حد وسط در مجموع افعال و اقوال و اخلاق و احوال بر وجهى كه تجاوز از آنچه ضرورى است در مجموع افعال صادر نشود از طرفين افراد و تفريط مصون و محفوظ باشد از اينجا است كه گفته‌اند كار استقامت دارد ظهور كرامات و خوارق عادات را اعتبارى نيست . رشحه : در معنى حديث : اليوم تسد « 12 » كل فرجة الحديث ، مىفرمودند مسجدى كه

--> ( 1 ) - بر : هر گاهى كه كسى گرسنه شود مج : هرگاه كسى كه گرسنه شود ( 2 ) - مج : ( براى ) افتاده ( 3 ) - مج : طعام دغدغه ( 4 ) - مج : وى هيچ ( 5 ) - بر : ( رشحه ) ندارد ( 6 ) - مى : محمود و مذموم ( 7 ) - مج : مذموم تعظيم است ( 8 ) - مى : خداى تعالى و ( 9 ) - بر : زياده ديدن ( 10 ) - مج : ( است ) ندارد ( 11 ) - مى شيتبنى ، مج : شيتينى ( 12 ) - مج : اليوم تشد كل فرجة الحديث ، مى : اليوم تسد كل فرجة الا فرجة ابى بكر مىفرمودند .